Knubbel-Tour noh Sonthofen / Allgäu 2001

vun Heinz Klein "Gineral Jöckpolver"

De Karl Bebuer hät ens e Camping Leed jeschrevve, woren et heiss „…un et rämte wie en Bies en de Zupp un op de Kies“. Dat kunnt de II. Knubbel als Knubbeltourleed singe „…un et ränte wie e Bies en de Leberknödelzupp un op de Leberkies“. Ävver alles de Reih noh.

De II. Knubbel trof sich op nem Friedach Morge am Haupbahnhoff, öm op Knubbeltour zo jon. De Käls woren pünklich un et jingk met nem Sonderzoch Richtung Allgäu. Et Allgäu muss su ziemlich kod vörm Äquator lieje, denn der Zoch fuhr un fuhr, mer hat dat Jeföhl, der kütt üvverhaup nit mih an. Ävver Speisewagen un Büffetwagen, suwie jenoch flüssije un feste Nahrung let de Zick nit all zo lang wäde. Endlich dann su jäje 5 Uhr Nomedachs wor mer en Sonthofen em Allgäu. Nä wat en Hutel. Jrösser jingk et nit mieh. De Schwebebahn un de Messingschläger hatten sich direk verloufe. Un wore beim Ovendesse am Schänge: „He weiß me jo nit, wo mer hin sull“. Ävver Funke wöre kein Funke, wenn se nit flöck erus finge däte, wo alles es. De Ahle hatten flöck der Bierstuvv entdeck un de Jüngere de Disco. Unternehmungslöstige lurten emjrosse Danzsaal, op do Fraulück wören, die ne soziale Tick hätten, öm Ahle zo schwenke.

Un jetz küt der Rän !

Et Samsdaachs wor ne Fossmarsch op en Hött jeplant. Bei nem Fossmarsch vun ner dreiveedel Stund kriejje Funke als ne Schudder. Dobei e Wedder, wat noh Rän ussieht, noch ne Schudder. Ävver wat sull et, de hade Kän jingk los. Schlaue un Foskranke hatten sich en Tax bestellt (dat jingk) un der Reß wor ‚unauffindbar’. Se wore entwedder em Schwemmbad oder op Jöck en de Noberschaff. Ävver zoröck zum hade Kän. Der wor einijermasse drüch op de Hött anjekumme. Nu wor dat kein einfach Bredderbud, dat wor schon ne kleine Palast us Holz. En Musik spellte un de Zappes hat reichlich Arbeit. Dan jovet Leberkäs met Ädäppelschlot un drusse wor et am Räne wat dat Zeug helt. De Petrus schott met Emmere. Et jof de Parole: „Mer blieve, bes et op hürt“. Pustekooche, et hot nit op. Die eeschte trocke sich de Kapuze vun de Anoraks üvver de Kopp oder hatte ne Schirm dobei un trocke los Richtung Hutel. Schlaue bestallten sich widder e Tax, nur der hade Kän öm de Corpsadjudant Ohsepisel trok los, ohne Anorak un ohne Schirm, wie kölsche Naturpooschte, Richtung Heimat. De Rän hot nit op un trotzdem trof sich alles widder em Hutel. En de Bierstuvv un de Disco wor et drüch. Funk wat wellste mieh.

Am Sonndachmeddach jingk et widder en de Bummel-Reise-Sonderzoch, un noh vell Spass un Freud wor mer doch fruh, widder am Ovend en Kölle zo sin. Mannich feel dat Leed en: Woröm es et am Rhing so schön? – Dat es nit esu wick.