Knubbel-Tournoh Heidelberg1999 | |
vun .... "Wessjetäsch" |
Unser diesjöhriger Marschbifehl lautete „Erstürmung vun Heidelberg“. All Fründe woren pünklich morjens um halver ach an de Ülepooz avfahrbereit (usser denne, die immer zo spät kumme). Nur wat wor nit do – dä Bus. Allemole woren se am schänge. Nur als dä Bus öm de Eck fuhr staunten se nit schlech – e lecker Mädche als Busfahrer. Nodem de Häre ihr Mul widder zo krächten wullten die natürlich all vöre setzen. Do maten unsere Knubbelföhrer dat einzig richtije un dät dä eschte Befehl an diesem Morje usspreche: „Die Ahle noh unge und die Junge noh bovve“ – domet wenigstens während der Faht nix passeet. Die jans Ahle hat hä noh bovven en de Spetz vun dem Bus jescheck, die sullten sich esch ens vun dem Anbleck beruhije.
Dann jingk et los. Uns eschte Station wor en Brauerei em Odenwald. Do jov et natürlich reichlich zo süffele und mer kräten schon ens ne Vorjeschmack vun dem Bier, dat uns en Heidelberg erwaden dät. En Heidelberg em Hutel anjekumme stürmten de Häre su schnell se nur kunnten us dem Bus an de Rezeption un wullten wesse: „Op welchem Flur schöf denn dat Marie?“ Nix do, wet nit verrode, sat unsere Knubbelföhrer.
Friedachsovends jingk et dann erop nom Schloss un et jov en lecker Menü. Anschliessend maten sech einije Spähtrupps en de Altstadt vun Heidelberg öm noh nem leckere Bier Ausschau zo halde. Alles wot probeet, nur jeschmeck hät kein einzig Bier. Su och die einstimmije Meinung: „Su en Zupp kann man wirklich keinem Strofesel in et Ohr kippe“. Em Anschluss an en schön Bootsfahrt jingk et Samstagsovends en et „Güldene Schaf“, wo unsere Nüggel anlässlich singem 65. Jebotsdag zo nem historische Essen met Prugramm enjelade hat. En nem herrlich dekoreete Rittersaal wot dann noch unsere Ömlaatsverwalter „Grümmel“ zum Ritter jeschlage un met zwei Hönern usjestattet.
Sundagsmorjens jingk et dann noch erop nom „Königsstuhl“ op en schön Terrass met Panoramableck und Gulaschzupp. Op de Heimreis wot noch ens em Westerwald em „Heiderhof“ Station jemat wo uns en Wildsau serveet wot, die unser „Grümmel“ unger Levvensjefahr jeschosse hat. No nem Avsacker jingk et Richtung Heimat un all Häre woten an de Ülepooz vun ihrem Pflegepersonal widder en Empfang jenomme.