Knubbel-Tournoh Oslo2000 | |
vun Heinz Klein "Gineral Jöckpolver" |
No nem deftije Ovendesse trof mer sech en nem riesije Amüsierschuppe. En Musikkapell wor am spille, e Alt wor am singe, und de Funke versökten, sech an Norwegisch Bier zo jewönne. Et wor nit besonders jod, ävver doför besonders düür. 8 Mark für 1 Glas Bier, do kütt mer jo vum Suffe av. Ävver wat sull et, de Kääls hatten jenoch Schmuhjeld em Portemonnaie, und dat Zeuch moot weg. Mannich muss dat Jebräu en de Kopp jestieje sin, un se jingke Fraulück zom Danzeh olle. Einer, jet Äldere, versökten, sech met nem junge Piepelche em Rhythmus zo bewäje, bis dat meinte: „Hät en Kölle et Altersheim Usjang?“ Un als eine jet Föllije, besser jesaat ne Deck, et versöke wullt, kom dä Kommentar: „Han mer hück Sumo-Ringe?“ De Kommentare, die op su ner Tour vun sech jejovve wäde, sin erwähnenswert. Su frogten de Kommandant, et „Stätzge vun d’r Ülepooz“, ne Funk: „Woröm hät de Häkkinen jewunne?“ „Weil hä der Schumacher üvverholt hät“. Oder der „schöne Didi“ frög janz vörnehm de Knubbelföhrer: „Wann legt das Schiff an?“ De Antwoot: „Wenn et do es“: Alsu met su Antwoote kann mer jet anfange.
Nix zum Trotz, mer kom en Oslo an, he kräten de Funke bei ner Stadtrundfaaht su vell „Kultur“ en de Kopp jehaue, dat se fruh wore, als se widder om Scheff wore. Sonnedeck, Bierbud, Usfaaht-us-dem-Oslo-Fjord-Lure wor schöner. Unse Seemann, de Korvetten-Kapitän Besold, wor en singem Element un erklärten alles us dem letzte Kreech, wo se Scheffe versenke sullten, versenk hatten oder se selvs schwemme jejange sin. Dat wor esu spannend, dat de Kommandant, et „Stätzge vun d’r Ülepooz“, de Heinz Besold zom „Admiral de Rude Funke“ ernannt hät. Su jet hät noch kein Corps en Kölle.
De Heimfahrt sullte noch en Üvveraschung för de II. Knubbel han. Nom deftije Ovendesse av en de Amüsierschuppe un an de Bar Ömsatz jemaat. Ävver op einmol, esu koot för Meddernaach, wat wor dat? Es mer selvs besoffe oder de andere? Alles wor am wackele un am schöckele. Drusse om Jang leef alles em Zickzack. Mer woss nit, es dä, dä do läuf, besoffe oder nit. Et wor e Stürmche opjekumme, und dat wullten vill vum Oberdeck us beobachte. Dat han se och un komen klätschnass widder. Seekrank es keiner jewoode. Et hät sech jezeig: Funke sin nit nur standfess, och seefess.
En Kiel widder anjekumme, wor mer doch fruh, widder faste Boddem unger de Föß zo han. Un noh nem Usflog noh Laboe jingk et widder en de Zoch un en Richtung Kölle, wo mannich Funke sehnsüchtig vun ihre „Avfangjäjer“ erwaad woode.